Sameiginlegt sameinast

• Tuesday 16. March 2010 - Wednesday 31. March 2010

Fatahönnunarsýning tveggja íslenskra fatahönnunarnema, Öglu og Sigrúnar, frá Kolding, School of Design í Danmörku. B.A. verkefni verða til sýnis auk endurhönnunar á íslenska faldbúningnum annars vegar og á grænlenskum skinnjakka hinsvegar. Auk lokaafraksturs verkefnanna verða til sýnis ljósmyndir og ferilsbækur sem gefa innsýn inn í hönnunarferlin.  

Agla og Sigrún eiga meðal annars það sameiginlegt að vera báðar frá Fljótsdalshéraði og hafa klárað B.A. við hinn virta hönnunarháskóla í Kolding þar sem þær leggja nú stund á Mastersnám. Í Norræna Húsinu, dagana 16.-31. mars, sameinast þær á Íslandi í fyrsta skipti til að sýna brot af afrakstri námsins.

Agla Stefánsdóttir 30.10.1984.

takmarkaði ég mig við að nota einungis eitt efni, og þar með litina sem rétta og ranga þess býður upp á. Eftir að hafa grúskað í gömlum fræðum og rýnt í mismunandi aðferðir til að sýna baldýringu hóf ég að þróa þrívíða saumaaðferð sem táknar fíngerðan útsauminn í einfaldri mynd. Formið, sem dregið er af einfaldri hárfléttu, sótti ég í þá aðdáun á hárprýði kappa og kvenskörunga sem kemur oft fram í Íslendingasögunum. Kaþólsk áhrif á íslenska menningu urðu til þess að konur hófu að hylja hár sitt undir faldinum sem tákn um guðrækni. Hár kvenna fékk því ekki að njóta sín fyrr en við komu skautbúningsins undir lok 19 aldar. Í nýja búningnum fá glæstar hárflétturnar aftur að njóta sín, og eru nú komnar til að vera.”

Elskan mín  ég dey er BA verkefni Öglu frá 2008. Með því var hún útvalin til að taka þátt í tískuhönnunarsamkeppninni Designers' Nest á tískuviku Kaupmannahafnar í febrúar 2009. ”Skáldsaga Kristínar Ómarsdóttur, Elskan mín ég dey, hrærir mig í hvert skipti er ég lít í hana. Fram kemur sterk löngun til að lesa upphátt úr henni fyrir viðstadda vegna þeirrar frelsandi, fyndnu en jafnframt sjokkerandi sýnar sem mér finnst hún bjóða uppá varðandi lífið, dauðann og ástina. Ég velti fyrir mér hvernig ég gæti yfirfært persónur og senur úr skáldsögunni yfir í tískuhönnun, sem gæfi viðstöddum tilfinningu fyrir minni túlkun á sögunni.”

"Einar, Hulda og Jóhanna fá óskir sínar uppfylltar með nál og tvinna,

efnum og skærum í styrkum höndum Öglu"

Nokkur orð í tilefni fatahönnunar Öglu Stefánsdóttur e. Kristínu Ómarsdóttur

Að sauma er að teikna með nál, tvinna, efni og skærum – að teikna er að sauma inní pappírinn með
blýanti, lit, strokleðri, yddara, pensli. Ég dáist að því hvernig efni verða að flíkum í höndum fólks
sem saumar en saumaskapur skipar af persónulegum ástæðum hásæti í hjartanu mínu; ég ólst upp
við hljóð frá saumavél, var álitin skrýtin afþví ég gekk í heimasaumuðum fötum og heimasaumuð
gluggatjöld drógu fyrir nóttina á bernskuheimili mínu. En ekki fyrr en ég settist sjálf bakvið
saumavél áttaði ég mig á því að það að sníða, stinga sig á títuprjónum, þræða saumavélina og þrýsta
á bensínið – sauma - er sama og að gefa blýantinum og blaðsíðunni frí: það er næsta stig teikningar.
Öllu breytir ef verkfæri eru góð: saumakona eignast góð skæri, pensill úr marðarhárum bætist í
penslasafnið.
Persónur í bókum tilheyra einhvers konar hugarspeisi, sálarrými, eins og nú tíðkast að kalla geiminn
sem býr hið innra með manneskjunni. Persónur í sögum eru loftandar sem bíða eftir því að
lesandinn klæði þær í föt og teikni á þær andlit - í huga sér. Eins og prinessan í ævintýrinu bíða þær
líka eftir svaninum sínum: kossi saumakonunnar.
Þannig hefur Agla Stefánsdóttir uppfyllt óskir þeirra Einars, Huldu og Jóhönnu, sem fæddust í
yfirgefnu þorpi norðarlega á heimsenda - stað sem er ekki til - í ónúmeraðri framtíð og komu sér
niður og fyrir í bókinni Elskan mín ég dey. Hún hefur klætt þau í föt og opnað þeim leið út.
Kristín Ómarsdóttir

Sigrún Halla Unnarsdóttir 23.06.1986

grænlenskum mæðrum, en sérstaða jakkans er gríðarlega stór hetta sem notuð er sem burðarpoki fyrir ungabörn. ”Eftir að hafa rannsakað menningu Grænlands og mismunandi skinn og pels búninga var það Amaat jakinn sem heillaði mig mest vegna notagildis hans og sérstaks forms. Grænlendingar búa í miklu návígi við náttúruna og spilar hún stóran þátt í klæðaburði þeirra. Sniðið af Amaat jakkanum er til dæmis hugsað þannig að skinnið sé nýtt sem best og litlu sem engu breytt í lögun skinnsins. Með það í huga fannst mér tilvalið, eftir að hafa rekist á gamla heimagerða mottu hjá systur minni, að búa til mína útgáfu af ísbjarnarpels. Útlínur þessarar gömlu mottu minntu mig óneitanlega á útstrekktan ísbjarnarfeld og áferðin mjúk og hlý. Ég ákvað því að nota sömu tækni og notuð er við gerð mottunar til þess að búa til efnið í meginþorra búningsins. Formið á jakkanum er útursnúningur á Amaat jakkanum og buxurnar og legghlífarnar, eru skírskotun í stuttbuxur og hnéhá stígvél sem eru einkennandi í klæðaburði kvenna. Í seinni tíð hafa Grænlendingar tekið miklu ástfóstri við litum og blómamynstri í þjóðbúningi sínum, og því fannst mér skemmtilegt að nota stórblómótt efni til þess að efla tenginguna við Grænlenska menningu eins og við sjáum hana í dag. Til þess að breyta útaf vana- að einungis konur noti Amaat, ákvað ég að gera mína nýju túlkun á karlmann.”

fötin skapi manninn og hvort að við séum í raun að koma skilaboðum á framfæri með klæðaburði okkar. Það eru til ýmsar kenningar um að klæðaburður sé í rauninnni samskiptamiðill sem standi jafnfætis og tungumál. Ég ákvað að búa til hinn fullkomna mann fyrir þær stöllur og leika mér í leiðinni með tísku sem samskiptamiðil. Stelpurnar eru hvor annari ólíkari, lífeindafræðingur, sagnfræðingur og óperusöngkona og þess vegna ákveðin áskorun að hanna eina heildstæða línu. Ég rannsakaði þær og umhverfi þeirra með hinum ýmsu aðferðum,  sem hafði samt ekkert með karlmenn að gera! Útkoman varð efniviðurinn  til að  móta hinn fullkomni mann fyrir hverja og eina stúlku. Hann á að tala til þeirra í lita- og efnisvali, ásamt því að bera hin ýmsu leyndu skilaboð sem heilla stúlkurnar. Þetta verkefni samanstóð einnig af ritgerðinni Tíska sem samskiptamiðill (Mode som kommunikation).”